Posts

Vanaf maandag 20 april elke dag een nieuw hoofdstuk!

Laura is echt toe aan drie weken rust in haar vertrouwde kuuroord in Hongarije. Samen met haar kuurgenoot Piet rustig zwemmen en roddelen over de andere kuurgasten. Maar een schokkende gebeurtenis tijdens het feestelijke diner voor het 150-jarig bestaan van het hotel trekt Laura mee in een stroom van ontwikkelingen. Zijn de kuurgasten echt wel wie ze zeggen te zijn?

Epiloog

De volgende ochtend was alles weer als vanouds. Piet en Laura aten hun ontbijt en gingen daarna naar hun therapie. Aan het einde van de middag volgde het vaste zwemuurtje.   Laura liet zich in het warme water van het bubbelbad zakken. Ze deed haar ogen dicht en zuchtte. Eindelijk rust. Piet ging naast haar zitten. ‘Heb ik je weleens verteld over mijn bovenbuurvrouw Yvonne die op mysterieuze wijze verdwenen is?’, vroeg hij. Laura deed één oog open. ‘Nee, dat verhaal ken ik nog niet. Vertel!’

Hoofdstuk 10 Moordenaar ontmaskerd

Farkas schraapte zijn keel en keek de zaal rond. Sinds Laura's inzicht was er heel wat gebeurd. Farkas had de reconstructie onmiddellijk stopgezet en had zich met Kiss teruggetrokken. Onder de gasten rumoerde het. Wat had Laura eigenlijk gezegd? Was er een doorbraak in het onderzoek? Piet, die Laura wel verstaan had, probeerde haar uit alle macht te overtuigen om te vertellen wat ze had gezien. Maar Laura hield haar mond stijf dicht. Ze wilde het politieonderzoek niet voor de voeten lopen. En hoezeer ze ook op Piet gesteld was, ze wist ook dat hij een mooi verhaal niet voor zich zou kunnen houden. Bovendien wist ze ook niet precies hoe de vork in de steel zat. Nu was het avond en zou hun nieuwsgierigheid eindelijk bevredigd worden. De gasten waren door Kiss gesommeerd om weer plaats te nemen in de eetzaal. Vol verwachting, maar ook enigszins angstig keken de gasten rond. Ina en Tibor zaten naast elkaar, hand in hand. Ilsa en Irma hadden vooraf om hun zenuwen te bedwingen

Hoofdstuk 9 De reconstructie

De reconstructie van de feestavond was toch niet helemaal precies hetzelfde. Farkas en Kiss hadden besloten om meteen na het ontbijt van start te gaan. Helaas voor Piet werd er ook geen drank geserveerd. De glazen waren gevuld met water. Maar buiten deze details was alles hetzelfde. De gasten en zelfs de dokters hadden zelfs de moeite genomen om precies dezelfde kleren aan te trekken. Gespannen wachtten ze in de hal tot ze van Farkas de eetzaal mochten betreden. Opeens stootte Piet Laura aan: ‘Kijk eens wie daar aan komt!’ Ondersteunt door Ina kwam Tibor de lift uit. Hij zag er buitengewoon zwak uit. ‘Arme schat’, zei Piet, ‘Hij heeft zijn moeder nooit kunnen spreken.’ Piet aarzelde even. ‘Misschien is dat eigenlijk wel beter. Anders had hij ontdekt wat een secreet het eigenlijk was.’ Laura keek Piet verwijtend aan. Hij hief zijn handen ter verontschuldiging op. ‘Ik zeg alleen maar wat iedereen hier denkt.’ Farkas klapte in haar handen als teken dat de reconstructie van start

Hoofdstuk 8 Onrustige dromen

De volgende dagen verliepen rustig. Laura volgde braaf haar therapieën, wandelde in de omgeving van het hotel en ging elke avond in bad. Maar de dood van Veronique liet haar niet los. ’s Nachts droomde ze over het feest. De opzwepende muziek, lachende mensen, het proosten en dan ineens dat verschrikte gezicht van Veronique. Laura wist dat ze het zich verbeeldde, maar ze kon de gedachte niet van zich afzetten dat in die blik de oplossing van de moord lag. Keek Veronique naar haar moordenaar? Laura probeerde de situatie weer voor zich te zien. Keek ze naar Tibor? Naar Ina? Naar iemand anders? Na weer een onrustige nacht kreeg Laura een ingeving. Ze zat net aan de ontbijttafel toen ze Farkas zag lopen. Ze sprong op, Piet in verwarring achterlatend. ‘Rechercheur Farkas! Kan ik u even spreken? ‘ Farkas draaide zich om. Zijn wolfachtig gezicht zag er vermoeid uit. Het was het gezicht van iemand die besefte dat hij bezig was aan een verloren zaak. Hij knikte Laura toe. ‘Natuurlijk.’ Ze

Hoofdstuk 7 De zoon

Laura liep wezenloos langs het buffet. Moest ze het voorval met Ina nou bespreken met Piet of niet? Ze was hier gekomen voor haar rust, maar daar was nog geen moment sprake van geweest. Ze schepte haar bord vol met salade en liep terug naar de tafel. Piet deed altijd uren over het vullen van zijn bord. Peinzend keek Laura naar het zigeunerorkest. De jonge violist speelde vol vuur. De gebeurtenissen leken geen vat op hem te hebben. ‘Kan ik je zo even spreken? ‘ Laura schrok op. Ina stond naast haar. ‘Ja’, zei Laura aarzelend, ‘dat kan wel.’ ‘Na het eten een kopje thee in de lobby?’ Laura stemde in en Ina liep weg. ‘Wat moest die oude ballerina?’ Piet had zijn bord volgeladen met aardappels, vlees en gegratineerde groenten. Hij zag Laura kijken naar zijn bord. ‘Van emotionele gebeurtenissen krijg ik altijd zo’n honger! Ik kan maar niet stoppen met denken aan die arme Tibor.’ ‘We moeten ons rummikubtoernooi even opschorten, Piet. Ina wil na het eten thee met me drinken.’ Piet ke

Hoofdstuk 6 Onthullingen

Nadat Laura en Piet hulp hadden gehaald en Tibor met een brancard naar het hotel vervoerd was, ploften ze neer in hun favoriete zitje op de overloop van de eerste verdieping. Dit was hun favoriete zitje omdat het in een nisje lag. Zo konden ze ongestoord praten en rummikubben. ‘Goh, die Tibor!’, begon Piet. Verder kwam hij echter niet, omdat juist op dat moment een kamermeisje besloot om te gaan stofzuigen. Een oorverdovend lawaai steeg op uit het bejaarde apparaat. Piet wees naar de gang. Verderop was nog een zitje. Maar Laura leek hem niet te zien. Pas toen hij een hand op haar schouder legde, veerde ze op. Bij het andere zitje aangekomen, begon Piet aan één van zijn beroemde monologen. ‘Ik las laatst in de Consumentengids dat een goede stofzuiger helemaal niet duur hoeft te zijn. Een stofzuiger met sterke zuigkracht produceert veel minder lawaai en is bovendien ook nog eens zuiniger in gebruik. Zeker als je een zakloze neemt. Misschien kun jij het artikel vertalen? Het hotel k

Hoofdstuk 5 Verhoren

De volgende ochtend kon Piet zijn nieuwsgierigheid nauwelijks bedwingen. Hij stond te trappelen bij Lauras kamerdeur. ‘En, en? Wat ben je te weten gekomen? Laura lachte. ‘Kom, we gaan eerst even ontbijten. En daarna maken we een wandeling. Dan zal ik je alles vertellen.’ De zon scheen zo hartelijk dat zelfs de kale novemberbomen er sprookjesachtig uit zagen. Laura en Piet liepen een tijdje zwijgend naast elkaar. Toen begon Laura te praten. ‘Farkas had mijn hulp nodig bij Geert en Annemiek. Toen ik binnenkwam, hoorde ik hoe Annemiek met luide stem sprak tegen brigadier Kiss. In het Nederlands. Kiss zag er bepaald wanhopig uit. Uiteindelijk werd Annemiek weer rustig. En heel onverwacht bleek haar verhaal best interessant.’ ‘Op de avond zelf hadden Geert en Annemiek niets geks gezien. Maar ze had wel andere informatie. Weet je nog wat ze gisteren tegen me zei in het bubbelbad? “Die vrouw is nep”. Ik dacht dat ze dat uit een soort nijd zei. Maar nu vertelde ze dat ze een paar maan