Hoofdstuk 7 De zoon


Laura liep wezenloos langs het buffet. Moest ze het voorval met Ina nou bespreken met Piet of niet? Ze was hier gekomen voor haar rust, maar daar was nog geen moment sprake van geweest. Ze schepte haar bord vol met salade en liep terug naar de tafel. Piet deed altijd uren over het vullen van zijn bord. Peinzend keek Laura naar het zigeunerorkest. De jonge violist speelde vol vuur. De gebeurtenissen leken geen vat op hem te hebben.

‘Kan ik je zo even spreken? ‘ Laura schrok op. Ina stond naast haar. ‘Ja’, zei Laura aarzelend, ‘dat kan wel.’ ‘Na het eten een kopje thee in de lobby?’ Laura stemde in en Ina liep weg. ‘Wat moest die oude ballerina?’ Piet had zijn bord volgeladen met aardappels, vlees en gegratineerde groenten. Hij zag Laura kijken naar zijn bord. ‘Van emotionele gebeurtenissen krijg ik altijd zo’n honger! Ik kan maar niet stoppen met denken aan die arme Tibor.’

‘We moeten ons rummikubtoernooi even opschorten, Piet. Ina wil na het eten thee met me drinken.’ Piet keek haar aan: ‘Oooooo, word ik ingeruild? Nou prima, ik heb nog genoeg leesvoer en dergelijke bij me. En ook wel eens lekker dat ik dan niet hoef te zien hoe jij ongeschilde kiwi’s eet.’ Laura lachte. Piets weerzin over haar manier van kiwi’s eten amuseerde haar. 

Laura trof Ina aan op een grote oudroze bank die wonderlijk genoeg niet detoneerde met het klassieke interieur. Ina zat als een klein vogeltje in elkaar gedoken. Ze glimlachte naar Laura. ‘Fijn dat we Russisch kunnen praten.’ Ina zuchtte. ‘Ik weet dat je me vanmiddag hebt gezien. Het was fout van me om naar haar kamer te gaan, maar ik moest iets doen. Ik wil je graag uitleggen wat ik deed. Op voorwaarde dat je niets aan de politie vertelt. Kun je me dat beloven?’ Laura voelde het bloed naar haar wangen stijgen. Wat kon ze doen? Ze wilde horen wat Ina haar te vertellen had. Maar als Ina de moordenaar was dan begaf Laura zich op een gevaarlijk pad.

Ze keek Ina aan. Haar nieuwsgierigheid won het. ‘Ik beloof het’. Ina knikte. ‘Okee, dan zal ik je het vertellen. Ook omdat ik dankbaar ben dat je Tibor hebt gered.’ ‘Tibor?’ dacht Laura. ‘Wat heeft hij hiermee te maken?’ Ina vervolgde: ‘ Ik ken Veronique van vroeger. In die tijd heette ze trouwens Janny. Ze had een relatie met één van mijn beste vrienden, József Bock. Hij had een succesvol wijnhuis en zij verkocht zijn wijnen in Nederland. Het leek een goede relatie; ze was vaak in Nederland en dan belde hij me op om te vertellen dat hij haar zo miste.’

‘Maar toen raakte ze zwanger. József wilde met haar trouwen, maar Veronique weigerde. Ze kregen hoogoplopende ruzies. En toen de jongen eenmaal geboren was, gebeurde er iets dat ik nooit heb kunnen begrijpen. Veronique ging voor het eerst na de bevalling weer naar Nederland. Maar dit keer kwam ze niet terug. József was in alle staten. De politie werd ingeschakeld, maar ze was verdwenen zonder spoor. József kon niet anders dan opgeven en doorgaan. Voor zijn zoon. Maar in zijn hart bleef het altijd knagen. En toen zijn zoon net op eigen benen stond, is hij plots overleden aan een hartaanval.’

‘Dus je begrijpt mijn verbazing dat ik vorig jaar hier opeens Janny tegen het lijf liep! Ze herkende mij niet. Ik heb geaarzeld of ik haar moest aanspreken. Maar haar zoon is als een kind voor mij. Dus ik deed het. Haar reactie was verschrikkelijk. Ze zei dat Jószef haar gedwongen had het kind te houden. Dat de relatie eigenlijk al lang voorbij was. En de volgende dag was ze opeens verdwenen.’

Ina staarde voor zich uit. Ze fluisterde: ‘En toen heb ik de fout begaan om aan Tibor te vertellen dat ik zijn moeder had gezien. Hij was niet tegen te houden, hij moest haar zien. Ik had vorig jaar van Bence gehoord dat Veronique eigenlijk altijd in deze periode in het hotel verblijft. We besloten te doen alsof we elkaar niet kenden. Anders zou Tibor geen kans gekregen hebben om haar te spreken. Hij was een romanticus, net als zijn vader. Dus hij had bedacht dat hij Veronique tijdens de feestavond ten dans zou vragen. En dat hij dan zou onthullen dat hij haar zoon was.’

Ina keek Laura met betraande ogen aan: ‘Maar dat liep dus helemaal anders. En Tibor raakte in paniek. Gelukkig hebben jullie hem gevonden voor hem iets overkwam.’ Laura was stil. Tibor was de zoon van Veronique! Wat vreselijk voor die jongen. Maar was dit ook niet een prachtig motief voor een moord? De liefdeloze moeder vermoord door de verlaten zoon?

Ina stond op. ‘Ik moet nu echt gaan slapen.’ Ze liep naar de lift. Plots bedacht Laura dat één vraag nog onbeantwoord was. ‘Ina, hoe kwam jij eigenlijk vanmiddag binnen in de kamer van Veronique? En wat deed je daar?’ Ina stopte en zei met een lachje: ‘Bence was zo vriendelijk om deze oude dame de loper te lenen, omdat ik mijn eigen kamersleutel  ‘vergeten’ was. Tibor had me gevraagd om een aandenken aan zijn moeder. Ik heb een ketting en een foto meegenomen.’ ‘Of’, dacht Laura, terwijl ze naar de rug van Ina keek, ‘misschien lag er nog belastende informatie op de kamer van Veronique. Jij bent niet voor de poes, oude dame.’

Reacties

Populaire posts van deze blog

Hoofdstuk 8 Onrustige dromen

Hoofdstuk 9 De reconstructie

Vanaf maandag 20 april elke dag een nieuw hoofdstuk!